حسین تهرانی فرزند میرزا اسماعیل در سال 1290شمسی در تهران متولد شد.در مدرسههای امیراتابک و اشراف به تحصیل پرداخت.پس از گذراندن تحصیلات مقدماتی به دلیل علاقهاش به موسیقی به ساز تمبک گرایش پیدا کرد.تهرانی با وجود اینکه پدرش دوستدار موسیقی بود ولی با تمبکنوازی او مخالف بود.به دلیل اینکه در آن زمان این ساز و نوازندهاش در نظر مردم اعتبار و ارزشی نداشتند.برای همین تهرانی روی گلدانی پوست کشیده و به صورت پنهانی و دور از چشم پدر و مردم تمرین میکرد.از سال 1307 شمسی آموزش تمبک را بهطور جدی نزد استاد حسین اسماعیلزاده،نوازندهی مشهور تمبک و کمانچه،در آن زمان آغاز کرد و چون در آن زمان خط موسیقی به شکل امروزی در ایران رایج نبود،تمرینهای این ساز را به کمک اصط
لاحاتی چون : : "بله و بله و بعله دیگه" و "یکصد و بیست و پنج" و غیره به حافظه میسپرد.پس از آن با استادانی چون رضا روانبخش،کنگرلو و مهدی غیاثی آموزش این ساز را ادامه داد.تهرانی در سال 1317 شمسی با استاد ابوالحسن صبا آشنا شد و ضربشناسی،نت تمبک و ردیف موسیقی ایرانی را نزد این معلم بزرگ موسیقی ایران آموخت و به قول خودش از صبا بهرهی فراوان برد.تهرانی در جایی گفته:"غیر از وزنخوانی که خالقی آموزش مرا به عهده داشت،هرچه کسب علمی و عملی بود از صبا یاد گرفتم." در سال 1319 شمسی همکاری خود را با رادیو آغاز کرد.پس از آن در انجمن موسیقی ملی و هنرستان موسیقی به تدریس تمبک مشغول شد.پس از این سالها بود که تهرانی دست به ابتکار جالبی زد و گروه تمبکنوازان را تشکیل داد و برای این گروه قطعاتی را تنظیم نمود که در اجرایشان گروه مزبور باید به دو یا چند بخش مختلف تقسیم میشدند.در سال 1337 شمسی در تلویزیون مشغول به کار شد و همراه با ارکستر شماره یک هنرهای زیبا،صبا،پایور و دهلوی قطعاتی تنظیم و اجرا نمود.که در این بین قطعهی "فانتزی برای گروه تمبک و ارکستر" کار مشترک استاد دهلوی و تهرانی از شهرت فراوانی برخوردار است.تهرانی در جایی گفته است:"همیشه آرزویم این بود که بتوانم به ساز تمبک شخصیت دهم،مستقل و بینیازش کنم.این ساز را با تمام ارزشهایی که دارد در کنار سازهای دیگر بنشانم و کاری کنم که تمبکنوازی افتخار باشد نه ننگ!"حسین تهرانی در زمان حیاتش سفرهایی برای اجرای کنسرت به شهرهایی چون:رم،پاریس،لندن و... داشت.کتاب آموزش تمبک تهرانی نیز که با همکاری استادانی چون هوشنگ ظریف،مصطفی کمال پورتراب،فرهاد فخرالدینی و حسین دهلوی تدوین شده از یادگارهای ارزشمند اوست.از شاگردان بزرگ او میتوان به محمد اسماعیلی،جهانگیر ملک،هوشنگ ظریف و هوشنگ مهرورزان اشاره کرد.فرامرز پایور در مورد تهرانی گفته است که :"تهرانی تمام دستگاههای موسیقی ایرانی را به خوبی میشناخت و تا حدودی از تکنیک سازهای ایرانی مطلع بود.در کار ارکستر فوقالعاده دقت میکرد که نوآنس موسیقی را به طور کامل حفظ کند."از تهرانی کارهای بزرگی به یادگار مانده که همنوازیهای او با سنتور پایور و همچنین با ارکستر پایور از مطرحترین آنهاست.همچنین قطعهی لوکوموتیو او و زردملیجه با سنتور پایور از خاطرهانگیزترین قطعات اوست.او هنرمندی خوشقول،منظم و جدی در کار بود.به مسائل مادی توجهی نداشت و از عزتنفس و فروتنی بسیاری برخوردار بود.او مردی خوشرو و خوشپوش بود و در بین دوستانش به بذلهگویی و شوخطبعی شهرت داشت.تهرانی در ششم اسفندماه 1352 شمسی چشم از جهان فروبست.روحش شاد و یادش گرامی باد.
